او کسی بود که با قلم خود، مسیرِ نادانی را به مسیرِ دانش بدل کرد. محمد بهمن‌بیگی، فرزندِ اصیل ایل قشقایی، در سال ۱۲۹۸ خورشیدی متولد شد؛ در روزگاری که چراغِ سواد، در بسیاری از نقاط ایران هنوز روشن نشده بود. او با تحصیل در رشته حقوق از دانشگاه تهران، نه تنها دانشِ قانون، بلکه آرمانِ عدالت را در قلب خود نهادینه کرد.
بهمن‌بیگی با نگاهی فراتر از مرزها، دریافت که رهاییِ واقعی در گروِ آموزش است. او با تأسیس «دبیرستان چهل‌نفری عشایری» در شیراز و ایجاد «دانشسرای عشایری»، نه تنها دانش‌آموزان، بلکه هزاران معلمِ مجهز را تربیت کرد تا مانند سپاهی از روشنگران، به تمام نقاط ایران بروند و فرزندان عشایر را با نورِ سواد آشنا کنند.
تلاش‌های بی‌وقفه او که فراتر از مرزهای ملی بود، جلال و شکوه خاصی داشت، تا جایی که موفق به دریافت جایزه ارزشمند «یونسکو» شد؛ نشانه‌ای از اعتبار جهانیِ مأموریت او. او در ۱۱ اردیبهشت سال ۱۳۸۹ در شهر شیراز، پس از گذشت نود و یک سال خدمت به بشریت، از میان ما رفت؛ اما میراث او، در چشم‌های روشنِ هزاران معلم و دانش‌آموزی که امروز از دلِ عشایر، پزشک، مهندس و دانشمند شده‌اند، جاودانه است.محمد بهمن‌بیگی (۱۲۹۸ - ۱۳۸۹)بنیان‌گذار نظام تعلیمات عشایری ایران