بچهها، میدانید چطور ممکن است در جاهایی که هیچ کتابخانهای نیست و هیچ مدرسهای وجود ندارد، بچهها یاد بگیرند خواندن و نوشتن؟ این کار را مرد شجاعی به نام «استاد محمد بهمنبیگی»* انجام داد.
او در سال ۱۲۹۸ در میان خانوادهای از ایل قشقایی به دنیا آمد. او خیلی درس خواند و از دانشگاه تهران فارغالتحصیل شد. اما او نمیخواست فقط برای خودش دانش داشته باشد؛ او میخواست تمام بچههایی که در دشتها و کوههای دوردست زندگی میکردند، هم مثل او با کتابها دوست شوند.
او مدرسهای ساخت و معلمهایی را تربیت کرد که مثل قهرمانها، کولهپشتیهایشان را پر از کتاب میکردند و به سراغ دورترین روستاها میرفتند تا به بچهها سواد یاد بدهند. او آنقدر کار بزرگ انجام داد که حتی سازمانهای بزرگ جهانی مثل «یونسکو» هم از او تعریف کردند! او در سال ۱۳۸۹ در شیراز از دنیا رفت، اما هر بار که شما کتابی را باز میکنید، یاد او را زنده میکنید؛ چون او بود که راه را برای روشن شدنِ دنیای شما هموار کرد.
داستانِ مردی که چراغهای کوچک را به کوهها برد
بچهها، میدانید چطور ممکن است در جاهایی که هیچ کتابخانهای نیست و هیچ مدرسهای وجود ندارد، بچهها یاد بگیرند خواندن و نوشتن؟ این کار را مرد شجاعی به نام «استاد محمد بهمنبیگی»* انجام داد.
او در سال ۱۲۹۸ در میان خانوادهای از ایل قشقایی به دنیا آمد. او خیلی درس خواند و از دانشگاه تهران فارغالتحصیل شد. اما او نمیخواست فقط برای خودش دانش داشته باشد؛ او میخواست تمام بچههایی که در دشتها و کوههای دوردست زندگی میکردند، هم مثل او با کتابها دوست شوند.
او مدرسهای ساخت و معلمهایی را تربیت کرد که مثل قهرمانها، کولهپشتیهایشان را پر از کتاب میکردند و به سراغ دورترین روستاها میرفتند تا به بچهها سواد یاد بدهند. او آنقدر کار بزرگ انجام داد که حتی سازمانهای بزرگ جهانی مثل «یونسکو» هم از او تعریف کردند! او در سال ۱۳۸۹ در شیراز از دنیا رفت، اما هر بار که شما کتابی را باز میکنید، یاد او را زنده میکنید؛ چون او بود که راه را برای روشن شدنِ دنیای شما هموار کرد.